Over hoe oneindig klein je bent

(en hoe grappig dat kan zijn)

Als je weet hoe klein je bent, kan dat een enorme opluchting zijn. Misschien heb je je ook wel eens echt beseft hoe klein je bent. Niet op een zielige, kleine manier, maar gewoon als objectieve conclusie.

Bij mij ging dat zo: Ik nam deel aan een lange meditatiesessie, in een donkere, zweterige hal in India. Ik zat me al zeker een uur immens te vervelen en wilde het liefst dat deze sessie snel voorbij zou zijn. En opeens overviel me het besef dat ik oneindig, oneindig klein ben. Zo oneindig klein, vergeleken bij de wereld, het universum en de geschiedenis van de mensheid. Zo oneindig klein en onbelangrijk, dat niets er meer toe deed. En als ik zo klein was, hoe groot waren dan mijn ‘zorgen’? Ik kon alleen nog maar lachen, eindeloos lachen.

2 antwoorden

Reacties zijn gesloten.