Ervaringen Voorouderproces

Eindeloos zwoegen

“Ik vond het een magisch proces. Ik zag een heleboel voormoeders van mij eindeloos zwoegen. Het eeuwige huishouden, zoveel kinderen en zo weinig geld om van rond te komen. Ik zag hoe het zwoegen deel is van hoe ik in het leven sta, hoe ik ook de neiging heb om te zwoegen. Sinds het proces merk ik dat ik zachter ben naar mezelf en mezelf meer rust gun, dat is zo fijn!”

Geknakt

“Ik vond het moeilijk te bedenken wat ik wilde met mijn leven. Ik zag tijdens het proces in mij een meisje dat als dienstmeisje in een familie werkte. Ze was een jaar of 14, ze wilde de wereld in, ze had veel ideeën en plannen. Maar ze zat bij die vreemde familie, waar ze heel hard moest werken, niets mocht en vooral haar mond moest houden. Daardoor werd ze als het ware geknakt, het ontnam haar al haar levenslust. Ik kon haar troosten en haar helpen om het achter zich te laten. Ik zag haar naar het licht gaan en er was een heel diep gevoel van vrede”.

Ik was bang dat ik haar in de steek liet

“Ik vond het moeilijk om nee te zeggen tegen mijn dochter, met name als ze ‘s avonds niet wilde slapen. Dan had ik het gevoel dat ik haar in de steek liet, door weg te gaan. Tijdens het proces zag ik een voormoeder die haar dochter verloren had. Ik voelde hoe dood en dood ongelukkig ze was, hoe ze eigenlijk niet meer wilde leven. Ik zag dat het verdriet over haar dochter in mij zat. Ik kon haar troosten en troostte daarmee op de een of andere manier mezelf, heel bijzonder. Sinds het proces voel ik ook meer kracht om grenzen te stellen, naar mijn dochter.”

“Het was indrukwekkend en helend. Ik dacht dat ik iets met mijn oma kon opruimen, niet dus. Bij mij was daar ineens een opa die ik niet kende en kennelijk in een niet zichtbaar hoekje terecht was gekomen.

Door wat we deden kon ik hem op een juiste eervolle en zichtbare plek zetten en wat het nog bijzonderder maakte dat ik kon zien dat hij letterlijk naar het licht ging, en ineens terug kwam naar een mooie plek links voor me en daar is hij nog.

Ik kan zijn gezicht ineens zien en oproepen. Als ik aan dit thema denk, hoef ik alleen maar naar hem te kijken en dan kan ik zijn steun voelen, wat resulteerde dat ik die middag al andere keuzes maakte.  Het mooie is dat ik nu ook met meer mildheid naar mijn vader kan kijken.”

< terug